Zondagavond zijn we gewoon gaan slapen als een normale avond. Ik moest maandag gewoon werken dus eigenlijk was twaalf uur al wel een beetje te laat. Ik had me er al bij neergelegd dat de bevalling nog wel even op zich kon laten wachten.

Tot Nathalie mij om 2 uur wakker maakte. Vanaf dat moment is ons leven voor goed veranderd...

"Fer, ik weet het niet hoor, maar ik verlies bloed en heb telkens pijn in mijn buik." Op dat moment was ik wakker, geloof me! Nathalie ging steeds vaker naar de wc om de krampen (lees weeën) op te vangen. Gewoon omdat ze dan lekker kon zitten.

Op een gegeven moment maar eens gaan timen hoe vaak de weeën elkaar opvolgde. Om de 3 minuten een wee van langer dan een minuut betekende "luid de noodklok", oftewel bel de verloskundige. Om iets over drieën heb ik de verloskundige dan ook echt gebeld. Ik verwachtte een antwoord van, kijk het even aan, probeer nog even zus of zo maar dat werd het niet. Zijn boodschap: "Ga maar direct naar het IJsselland ziekenhuis afdeling 3C".

Alarm, alarm, nooit verwacht. Toch maar even onze ouders inlichten (mijn moeder had mij verteld me uit het testament te halen als ik haar pas zou bellen wanneer het kind er is, nou ik weet wat er in staat dus dat belletje was zo gepleegd....haha gekheid).

Nathalie zat prima op de wc thuis, die kon zich eigenlijk helemaal niet verroeren. De weg naar de auto waar je normaal moeite voor moet doen om dat niet binnen 3 minuten te halen werd een estafette van bijna een uur. Het ging ongeveer zo: wee, broek aan, wee, sok aan, wee, schoen aan. Je raad het al, pas over vieren waren we bij het IJsselland. Voor de hoofdingang belde Eric (de verloskundige) ons nog op of alles wel goed ging. Ja hoor we zijn er...

Boven aangekomen op afdeling C3 ging Eric direct onderzoeken. En wat bleek al 5-6 cm ontsluiting. De tijd hierna was best heftig, Eric ging nog even naar huis terwijl Nathalie erg veel pijn had en zich bijna geen raad meer wist. Ze kon niet zitten, niet staan, niet lopen, niets. Maar het is haar gelukt.

Rond half zes kwam de zuster vertellen dat we voor half zeven naar de verloskamer zouden gaan. Maar Nathalie gaf aan een soort poepgevoel te hebben. Nou, in dat geval gaan we direct zei de zuster die tevens Eric weer ging bellen. Niet veel later (zo kwart voor zes) was Eric er al en na een onderzoekje, 10 cm, "Je mag persen!".

Nathalie deed het echt super, ik heb echt respect voor de manier waarop zij "het ff deed". Eric sprak van een bevalling uit het boekje want om 6.51 uur is Micha geboren. Wat een bijzonder en super mooi moment. Heel onwerkelijk maar oh zo echt. Onbeschrijfelijk.

Micha woog 4055 gram (een dikke 8 pond) en is 53cm lang.

Om 10.00 uur 's ochtends heb ik Micha aangegeven bij de burgerlijke stand (van Capelle a/d IJssel). Dit kon op de afdeling. Leuk moment, Micha en Nathalie waren er bij! Althans, bij het zetten van de handtekening moest Nathalie even afhaken wegens duizeligheid.

Micha bleef nog een beetje laag van temperatuur waardoor we nog iets langer moesten blijven maar die middag om 15:00 uur mochten we naar huis. Opa's en Oma's de Jong en Plooij en Jeroen, Valesca en Demi waren even naar het ziekenhuis gekomen. De opa's en oma's gingen nog gezellig even mee naar huis, dat in tussen heel mooi versierd was!

Later meer nieuwe avonturen...

ps. Bij het nemen van de sluiproute van het IJsselland naar huis nog even een prent van 90 euro gekregen van mevrouw de agent die mijn vader instinct niet wilde inzien. Ook niet toen ik haar vertelde dat ons kindje te koud en net een paar uur oud was en snel in zijn voorverwarmde ledikantje moest. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk naar huis, maar ja fout is fout. Ga boeven vangen geen jonge ouders. Maar ach, wat is nou 90 euro t.o.v. een kindje!?